ÜVEY ANNE-BABA VE ÇOCUK İLİŞKİSİ

Boşanmanın arttığı günümüzde üvey anne-baba kavramı da sıkça gündeme gelmektedir. Üvey kavramı tabu olarak kabul edilmiş ve öz anne babadan uzak çocuklar sanki bir kabus yaşıyormuş algısı genel olarak benimsenmiştir. Toplumun ve çocuğun zihninde oluşan üvey anne, üvey baba kavramlarını incelemek ve yaklaşım açılarını değerlendirmek doğru olacaktır.

Öz anneye yüklenen imajlardan bazıları, fedakarlık, koruyuculuk, sevgi doluluk ve merhamettir. Üvey anneye ise bunların tam tersi roller yüklenmiştir. Öz anne ne kadar iyiyse üveye yüklenen misyonlar da bir o kadar kötüdür. Üvey anne yıkıcıdır, hakimdir, reddedicidir. Bunca olumsuz misyon yüklenen üvey anne manevi bir baskı hissederek var olan pozitif yaklaşımlarını da bastırabilir.

Öz babaya yüklenen imajlardan bazıları ise koruyuculuk, güven, sevgiyken üvey babalardaki misyon bunların tam tersidir. Günümüzde kültürlü, eğitimli dediğimiz babalar dahi boşanma durumunda çocuğun üvey babayla aynı ortamda kalmasını onaylamamakta ve bunu velayetlerini anneden alma tehdidi olarak kullanmaktadırlar.

Ebeveyn-çocuk ilişkisinin temelinde “sabır” kelimesi yatar. Çocuk üveye alışma konusunda problem yaşayabilir. Üveyin de bazı konularda anlayışlı ve sabırlı olması gerekmektedir. Örneğin bazı bireyler aileye uyum sağlama konusunda kendini baskı altında hissedip davranışlarını baskılayabilir. Bazı bireyler ise kendini annelik-babalık vasfına hemen büründürerek çocuktan kendisine anne-baba demesi konusunda sabırsız ve ısrarcı davranabilir. Oysa ki önemli olan en büyük şey sabır ve çocuğa zaman tanımaktır.

YAŞANABİLECEK PROBLEMLERİN BAZILARI;

*Çocuk ön yargılı yaklaşabilir.

*Çocuk davranış problemleri yaşayabilir.

*Çocuğun düzeninde farklılaşmalar olabilir.(uyku saati değişebilir, yeme düzeni bozulabilir…)

*Davranışlarınızı eleştirebilir.

*Öz anne-babaya şikayet edebilir.

*Reddedici olabilir.

Oluşabilecek problemlere yönelik üvey anne– üvey babanın da yapması gerekenler vardır.

Bunların en başında gelen sabırdır.

Çocuğa çeşitli sevgi dilleriyle yaklaşılmalıdır.

Olumlu davranışlarını takdir edip ödüllendirmek, dokunarak konuşmak, öfkeli ve isyankâr hallerinde onları dinleyip anlamaya çalışmak gerekir.

Çocuğun davranışlarını eleştirmek yerine davranışın altında yatan mesajı saptamak en doğrusudur.

Zamanla çocuk kendini güvende hissetmeye başlayacaktır.

YORUM EKLE